Een paar jaar geleden zocht ik een creatieve hobby. Breien zou een ontspannen hobby zijn, zo verzekerden ervaringsdeskundigen mij. En een mooie oefening om door de beruchte ‘leerkuil’ te gaan; omgaan met de frustratie die er is als iets niet in één keer goed gaat. Ik beloofde mezelf dat ik het niet deed voor het resultaat, maar voor het proces.
Inmiddels heb ik de steken aardig onder de knie. Ik besloot begin dit jaar een sjaal te gaan breien. Dat ging boven verwachting, in een mooi patroontje. Tot ik merkte dat ik te los had gebreid en een paar foutjes had gemaakt. Daar was de frustratie! Wat nu? Herstellen? Opnieuw beginnen?
Een aantal maanden pakte ik mijn breiwerk niet meer op. De lol was ervan af. Ik vroeg mezelf af: wat heb ik hier te leren? Plotseling was het antwoord zo helder als glas: Verdragen. Waarom moet alles perfect? Is deze sjaal niet een metafoor voor mijn eigen leven? In de dingen die in je leven anders lopen dan verwacht, soms door eigen toedoen, kun je ook niet even terugbreien of opnieuw beginnen. Sommige dingen moeten verdragen worden. Ingeweven.
Tijdens een wandeling door Gewande stond ik stil bij het kruis daar langs de weg. Ik realiseerde me hoe Jezus alles droeg voor mij. Niet stoppen. Niet alles uithalen en opnieuw beginnen. Geen quick fix. En ook niet slechts doorgaan en verdragen. Hij draagt wat ik niet kan dragen. Alleen met Hem kan ik doorgaan en verdragen.
Ineens wist ik: die sjaal brei ik af. En de fouten die erin zitten, draag ik deze winter net zo goed als de perfecte steken. Het geheel houdt mij warm.
Zondag 13 september is er Messy Church outdoor. We verzamelen om 14.30 bij het Deltapark. Meer informatie: cruxdegrootewielen.nl
